ÖCALAN'I AF EDELİM...

Bayramlarda şehitlikler dolar taşar.Analar,babalar,kardeşler,evlatlar,eşler ve daha niceleri şehitlerini ziyaret eder,onların kokularını içlerine çekerler...

Bu bayramda öyle oldu.Yine şehitlikte aynı acıyı paylaşan ailelerle bir araya geldik.Evlatlarımızın mezar taşlarını okşadık,ağladık,duygulandık.Önce toprağın bağrında yatan canlarımız la bayramlaştık,sonra aynı acıyı,kaderi paylaştığımız dostlarla.

Bu defa Hasibe hanımı göremedim.Hasibe hanım sadece Bayramlarda değil hemen hemen her gün kuzusunu ziyaret ederdi.Eşine korkuyla Hasibe hanımı sordum.Ve acı gerçeği öğrendim.Hasibe hanım evlat acısına dayanamayarak oğlunun resmi bağrındayken  kalp krizi geçirip vefat etmiş.Kuzusuna kavuşmuş.Ölmeden  bir gün önce eşine,ben yarını görmem,beni oğlumun üstüne gömün demiş.Ama ne yazık ki,kanunlarımız gereği şehitliğe gömülmesine izin verilmemiş.Oğluyla kara toprak altında bile bir kez daha ayrı kalmış.Allah Rahmet Eylesin Hasibe hanıma...

Anlattıklarımla,yazının başlığı arasında ne bağlantı olduğunu düşünüyor olabilirsiniz.Anlatayım:

"Her Bayram ziyareti sonrası kalabalık bir şehit ailesi gurubu birlikte yemek yeriz.Dertlerimizi anlatırız,sıkıntılarımızı paylaşırız,birlikte güler,birlikte ağlarız.Büyük bir aile olmanın gururunu taşırız.

Bu bayramda öyle oldu.Yine toplandık.Tüm şehitlerin ruhuna dualar ettik.Sonra başladık sohbete;

Nazlı hanım bir şehit anası.Oğlunu kaybedeli iki yıl oldu.Ortaya bir şehit anası olmasına rağmen önemli bir fikir attı:

"ÖCALAN'I AF EDELİM"

Hepimizin gözü fal taşı gibi açıldı.Nazlı hanımın acısı nedeniyle ne dediğini bilmediğini düşündüm.

Nazlı hanım konuşmasına devam etti.

-Benin 2 yıldan bu yana içim acıyor.Ağlamaktan göz pınarlarım kurudu.Üzüntüden mide kanseri oldum.Yaşasam,yaşasam 1 yıl daha yaşarım,Belki önümüzde ki bayram buraya bile gelemem.Ama ben artık anaların ağlamasını,kuzularından ayrı kalmasını istemiyorum.Eğer PKK terörü bitecek,akan kan duracak,analar,babalar,bebeler,eşler ağlamayacaksa,ve bunun bedelide "ÖCALAN'I AF ETMEKSE",af edelim gitsin.Ben yandım,başka analar yanmasın.Eğer bu terör o soysuzun af edilmesi ile bitecekse,terörün en büyük mağdurlarından biri olarak ben onu af ediyorum,ve hakkımı da helal ediyorum.!!!!

Orada ki herkes dondu kaldı.Hiç kimse neredeyse bir saat  konuşmadı daha doğrusu konuşamadı.

Sonrasın da oğlunu 5 yıl önce kaybeden Nuri bey konuşmaya başladı.

-Evet,bu çok acı.Ama dediğiniz gibi başka ocaklar sönmeyecekse af edelim gitsin.Bizim evlatlarımızın kör tırnağı Apo dan daha önemli.

Bu fikre karşı çıkanlar dahi bir süre sonra,aynı kaderlerin başka ailelerde de yaşanmaması adına üzüntülerini içlerine gömüp bu fikri benimsedi.

Elbet biz Şehit ailelerinin bir avuç kısmıyız.Ama bir çok şehit ailesininde böyle düşüneceğine eminim.

Hatırlarmısınız bilmem;"Şehit Evinde Bayram" yazımda,"Benim af etmediğimi,siz af edemezsiniz" demiştim..

Şimdi de diyorum ki;Eğer bu akan kan,gözyaşı duracaksa bırakın o bebek katilini gitsin.Biz onu bu şartla af ediyoruz.Hatta haklarımızı da helal ediyoruz. Ama onu bıraktığımız halde bu kan akmaya devam ederse,o zaman işte kana kan isteriz.Apo'nun kanını isteriz.Devletin onu asmasını talep ederiz.